De vraag is alleen of het wel een bewuste keuze is, of dat je
denkt dat het een bewuste keuze is. Vraag je af waarom je die keuze maakt, of ooit hebt gemaakt, om er zo veel tijd in te stoppen (ik praat dan over het verleden nu, want volgens mij speelt hier niemand meer zo lang als eerst).
Waarschijnlijk zal je zeggen 'gewoon omdat ik het leuk vind' of 'omdat ik behoefte heb aan wat entertainment'. Maar als je een geestelijke verslaving hebt (want verslaving is er zowel in de lichamelijke, bijvoorbeeld een heroïne verslaving, als de geestelijke vorm, zoals bijvoorbeeld een gokverslaving) ga je het rationaliseren: je gaat denken dat je het allemaal nog in de hand hebt en dat je zelf de keuze er voor hebt gemaakt, en dat er hele goede redenen zijn waarom je er zoveel tijd in stopt.
En die redenen ga je dan als waarheid aannemen en dan is er voor jouw gevoel niets aan de hand, hoewel dat misschien wel zo is. Als je namelijk zou accepteren dat je een verslaving hebt, dan weet je voor jezelf dat er iets mis is en dat je niet goed met jezelf bezig bent, en dan pas kan je er eigenlijk wat aan gaan doen (en zo proberen ze dat ook ongeveer te doen bij die gameverslavings-kliniek).
Niet dat ik zeg dat er hier iemand verslaafd is of was, just putting some fuel on the fire
